Οι παλιές πολυκατοικίες στο ιστορικό κέντρο κρύβουν μια αδικαιολόγητα χαμένη αξία.
Κτίρια με αρχιτεκτονική ταυτότητα, μωσαϊκά που άντεξαν δεκαετίες και εισόδους που κάποτε έδιναν αίσθηση μεγαλοπρέπειας και αρχοντιάς.
Σήμερα πολλές από αυτές τις πολυκατοικίες βρίσκονται σε εγκατάλειψη.
Μπαίνεις στην είσοδο και πριν δεις καν το διαμέρισμα, έχεις αποφασίσει ότι δεν το θέλεις.
Η εικόνα της πολυκατοικίας δεν είναι λεπτομέρεια. Είναι το πρώτο φίλτρο μέσα από το οποίο ο αγοραστής αξιολογεί τα πάντα.
Η αγορά ακινήτων λειτουργεί με ρεαλισμό.
Κανείς δεν θέλει να ξεκινά τη μέρα του περνώντας από είσοδο με ξεφλουδισμένους τοίχους, προβληματικά θυροτηλέφωνα και μάρμαρα που φωνάζουν ότι έχουν να καθαριστούν χρόνια.
Δεν είναι μόνο θέμα αισθητικής.
Πρόκειται για την εικόνα ενός κτιρίου που φανερώνει αδιαφορία εκ μέρους των συνιδιοκτητών.
Ο αγοραστής σκέφτεται αυτόματα ότι αν η είσοδος είναι παρατημένη, οι συγκάτοικοι πιθανότατα θα είναι «δύσκολοι» και στα υπόλοιπα. Συνεννόηση, συντήρηση ανελκυστήρα, αντιμετώπιση ζημιών, βασική διαχείριση. Κανείς δεν θέλει να αγοράσει διαμέρισμα εκεί όπου το ίδιο το κτίριο λέει ξεκάθαρα ότι δεν αγαπιέται.
Η εγκατάλειψη της όψης δεν ρίχνει μόνο την αισθητική. Ρίχνει την αξία.
Μειώνει το ενδιαφέρον, μειώνει τη ζήτηση, μειώνει την ταχύτητα πώλησης.
Στο κέντρο της Αθήνας, όπου οι αγοραστές είναι πλέον ενημερωμένοι και απαιτητικοί, η είσοδος της πολυκατοικίας μπορεί να καθορίσει αν ένας άνθρωπος θα ανέβει στον όροφο ως εν δυνάμει αγοραστής ή από ευγένεια και μόνο.
Ένα ανακαινισμένο διαμέρισμα χάνει σημαντικό μέρος της δύναμής του αν βρίσκεται μέσα σε ένα κτίριο που παραπέμπει σε εγκατάλειψη. Ο αγοραστής δεν αγοράζει μόνο το ακίνητο.
Αγοράζει το περιβάλλον, τους γείτονες, το αίσθημα ασφάλειας και την κουλτούρα της πολυκατοικίας.
Κι εδώ υπάρχει ένα κρίσιμο σημείο που αφορά όσους ανακαινίζουν το διαμέρισμά τους για να το πουλήσουν ακριβότερα.
Αν ένας πωλητής σκοπεύει να ξοδέψει σημαντικό budget στην εσωτερική ανακαίνιση, έχει μεγαλύτερο οικονομικό όφελος αν μειώσει ελαφρώς το κόστος στον εσωτερικό χώρο και διαθέσει ένα μέρος του στην είσοδο της πολυκατοικίας. Ακόμη και μια υποτυπώδης ανακαίνιση, όπως βάψιμο, τρίψιμο των μαρμάρων, επιδιόρθωση των κουδουνιών και αντικατάσταση ή συντήρηση των γραμματοκιβωτίων, αλλάζει δραστικά το πώς θα νοιώσει ο υποψήφιος αγοραστής.
Το μέσο κόστος για μια βασική ανακαίνιση εισόδου δεν ξεπερνά τις 5.000 ευρώ.
Αυτό το ποσό επιστρέφει πολλαπλάσιο στην τελική τιμή πώλησης του διαμερίσματος. Και δεν χρειάζεται να προβληματιστεί για το τι θα πουν οι συνιδιοκτήτες.
Ποιος θα διαφωνήσει όταν του ανακαινίζουν την είσοδο χωρίς να πληρώσει.
Το κέντρο της Αθήνας έχει τεράστιο απόθεμα παλιών πολυκατοικιών που μπορούν να αποκτήσουν ξανά ζωή και εμπορικότητα. Η αναβάθμιση των κοινόχρηστων χώρων δεν είναι πολυτέλεια.
Είναι στρατηγική επένδυση που ανεβάζει την αξία κάθε ιδιοκτησίας στο κτίριο.
Όταν τα κτίρια φροντίζονται, ανεβαίνουν και οι γειτονιές.
Κι όταν ανεβαίνουν οι γειτονιές, οι αγοραστές επιστρέφουν.
Η αξία ακολουθεί πάντα τη φροντίδα και ποτέ την εγκατάλειψη.